We hebben altijd wel een argument gehad om de vraag ‘wanneer gaan jullie trouwen’ te tackelen. 
Linksom, rechtsom, er was er altijd wel eentje: geen tijd, geen geld, kids nog in de luiers, trouwen zegt ook niet alles, eerst verder met PUUR etc, etc.

Totdat Edith de laatste paar maanden niet zo snel meer in de verdediging schoot als ‘het Huwelijk’ ter sprake kwam met anderen … ik voelde al wat nattigheid!
Maar ja, als je al zo lang bij elkaar bent, zoveel dingen al samen gedaan, elkaar door en door kent, geen geheimen hebt: hoe ga je dat dan in hemelsnaam doen? Romantiek staat niet in mijn woordenboek, dat komt altijd al van Edith.

Gelukkig zijn er mijn oud collega’s van Zurich Verzekeringen: Maarten, Vincent, Arjan en Leonie.
Minstens één keer per jaar gaan we een weekend op pad. Tijdens de trip in Zwolle geeft Leonie aan na ruim 20 jaar te gaan trouwen. In onze fantastische jubileum trip naar Madrid draaien de ogen dus mijn kant op: “Krijgsman, je bent de laatste, wanneer ga jij nou eens trouwen?” Plaza de Isabel op 13 april, ik weet het nog goed.
Met mijn klassieke tegenargumenten kom ik dit keer niet weg. ‘Ja ehhh …. moet nog een een goed en bijzonder moment bedenken om Edith ten huwelijk te vragen …..’ Ahum, ober: nog een glaasje rood graag!
Jammer dan, ik kom er niet mee weg. ‘Wat dacht je van volgende week (22 april 2018), stel je voor dat ze de finale van de Beauty Award wint. Een mooier moment voor haar dan kun je je toch bijna niet bedenken.” 
Tja, voor ik het weet doe ik de belofte: ‘Ok, als ze wint, vraag ik haar ten huwelijk ….. ober!!! kom eens door met die wijn!

Afijn, terug in Nederland zakt de euforie van het moment weer wat weg. Waan van de dag, volle agenda, o ja zondag prijsuitreiking etc, etc. Totdat Leonie mij op zaterdag een appje stuurt:

Dat is moment dat ik definitief besluit: dit gaat ‘m worden, hoe dan ook.

Zondag 22 april.
Met vier deelnemers in de finale schatten we in dat Edith 50% kans heeft om te winnen: dus toch maar even iets voorbereiden.  Vlak voor vertrek naar het Beauty Award Gala in Nieuwegein grits ik één van de oudste ringetjes van Edith weg uit haar sieraden voorraad. Echt tijd om iets fatsoenlijks te regelen is er natuurlijk niet meer.
Ik licht ook niemand in: 50% kans is natuurlijk geen zekerheidje.  Als ze niet wint sta ik mooi voor joker met m’n ‘geplande’ aanzoek. Moeilijk in te schatten hoe een eventuele nederlaag de sfeer kan aantasten dus een aanzoek zou wel eens bijhoorlijk misplaatst kunnen zijn. Als het thuisfront dan ook nog eens zit te wachten wordt het een hele zure avond.

Maar dat wordt het dus niet! Het feit dat Edith door de jury unaniem en op alle fronten tot winnaar wordt uitgeroepen is al een waanzinnig sluitstuk van jarenlang hard werken. Wat een avond.
Tijdens de gang naar het podium van alle dames realiseer ik me dat ik als een haas ook die kant op moet. Op het podium kijkt Edith me nog aan met een blik van ‘hé jij hier?’.
Terwijl Edith in de interview modus schiet probeer ik iets van een aanleiding te zoeken om die microfoon in handen te krijgen. Gelukkig stelt Kim Kotter, de presentatrice, tot twee keer toe de vraag wie die gast is die op de achtergrond de boel staat te verstoren door er doorheen te kletsen, ‘is dat je man?’
Tja, hoe makkelijk kun je het krijgen? Zo’n voorzet is zelfs door mij in te koppen. “the rest is history’.