Hoe het begon:
Al sinds de middelbare school gingen René en Joan regelmatig op stap, carnavalsband, vakanties en later beiden in Tilburg studeren. Elke week op woensdag bij elkaar eten om vervolgens bij café Marijnen in Tilburg af te sluiten (biertje voor één gulden!). Na een tijdje nam Joan haar nieuwe studentenhuis genootje mee, Edith. Die was ook wel in voor een stap avondje en haakte aan. En zo kwam het dat Joan, René en Edith wekelijks samen op stap gingen in Tilburg. Kortom: de grootse lol, lange stap nachten en veel (gestolen) shoarma. Na een tijdje sloeg de vonk écht over, ‘toevallig’ op 12 maart, René zijn verjaardag! Was een leuk feestje.
Al snel verhuisde Edith van de Daendelstraat naar een andere kamer op het einde van de Korte Heuvel, de St. Josephstraat … 50 meter van stamkroeg de Dolleman. Lang heeft ze er niet gewoond: intrekken bij Rene aan de Alleenhouderstraat was wel zo praktisch. Hilarisch, met z’n tweeën op een één-kamer appartementje met een éénpersoonsbed (Hi!)
In 1999 allebei afgestudeerd (Edith HBO Marketing Management, Rene Algemene Economie aan de Universiteit) en voor een paar maanden vertrokken naar Spanje om te werken op een Spaanse camping in de Pyreneeen, Camping Can Banal. Edith heeft er speciaal Spaans naast gestudeerd, blijkt het een camping met louter Nederlanders en Catalanen te zijn. Wel bier voor 80 cent!
Verhuisd naar de Vaartbossen 3 in Breda om sneller met de trein naar de Randstad te reizen voor René z’n werk (Min. Economische Zaken, Zurich Verzekeringen) en voor Edith bij CHI International in Breda.
In 2000 hebben we iedereen verrast met de aankondiging dat we een klein Brammetje verwachtten. Opa Wim heeft echt weken lang moeten wennen aan het idee aangezien we nog jong en niet getrouwd waren. En überhaupt nog met regelmaat in de kroeg te vinden waren.
Het was voor ons echter een weloverwogen stap. Niet trouwen (dat kan later ook nog) maar samen een kind: de ultieme verbintenis in onze ogen.
29 juni 2001 hebben we, vier weken te vroeg, na een turbulent broodje kroket in de stad met Joan (iets met brekende vliezen), de nacht dat Milosevic werd uitgeleverd, Rene net een polsoperatie had gehad, Bram op de wereld gezet.
Tijdens een lang weekend Parijs met Cristel en Joost in 2002 kwamen we erachter dat biertjes drinken er voor Edith niet in zat aangezien er een klein Lucje op komst was. 1 maart 2003 is deze voor altijd grote vent geboren! Inmiddels de grootste Krijgsman van het gezin: wat een kanjer.
Aangezien we wel van avontuur houden hebben we deze twee jongens meegenomen om een zomer te werken op onze oude vertrouwde camping Can Banal. Gewoon in de rugdrager mee aan het werk. Wat een mooie ervaring.
Bram en Luc mogen in 2005 bij elkaar op de kamer gaan slapen want op 10 juni komt Thijs het gezin versterken. Tijdens een tumultueus peuterspeelzaal uitje in het bos (Cadettencamp) breken de vliezen wederom veel te vroeg. Thijs laat nog vier relaxte dagen op zich wachten (tekenend), maar hij maakt ons gezin werkelijk compleet. Wat een mooi geheel!
In 2006 verhuizen we naar Prinsenbeek zodat iedereen zijn eigen kamer heeft en daarmee genoeg ruimte voor al het testosteron dat door het huis giert.
Met dit bourgondische vijftal hebben wij veel gezien, veel gedaan en zijn we een hecht gezin. Wij zijn altijd een beetje anders dan anders, doen het altijd net op een iets andere manier, onze eigen manier.
Trouwen?!
“Als de jongens uit de luiers zijn, dan gaan we trouwen”. Daarna werd het:
“Als de jongens zelf kunnen lopen”.
Daarna werd het:
“Als je me óóit vraagt, dan moet het wel op een hele bijzondere manier zijn”
Inmiddels zijn we 23 jaar verder, de jongens dragen geen luiers meer, die rijden op brommers, gaan op stap, zijn zelfstandig. Het huwelijksaanzoek is eindelijk op een heel bijzondere manier gedaan en nu staat de trouwdatum dan ook écht vast: zaterdag 6 april gaan we trouwen!
Een kroon op onze relatie!
